header image

16 en 17 april | 4e zondag na Pasen C jaar

Begroeting                        Midden onder U

Gebed van de dag            Midden onder U


Schriftopener
Vernemen dat je er bij mag horen
en dat je wordt gezien
schept vreugde, doet omkeren en leven,
laat druppels van vuur neerdalen in je hart
Het doet je niet vastzitten in je tekorten, maar opent wegen naar toekomst
je wordt gekend, door God nog wel!

Verkondiging
In het reclameblok op televisie
worden heel wat boodschappen uitgesproken
door oud-nieuwslezers.
Dat is een slimme keus van de reclamemakers…
de stem van zo’n nieuwslezer heeft immers een betrouwbare klank.
en dat willen wij ook!
Je moet er niet aan denken dat het nieuws
wordt uitgesproken door onbetrouwbare journalisten of televisiemakers,
die herrie schoppen omdat zij zelf aandacht willen krijgen
of in het nieuws willen komen.
De protesten klonken luid in deze dagen
toen een sportjournalist durfde te beweren
dat alle marokkaanse jongetjes van de voetbalvelden moeten.
Het kan toch niet zo zijn dat het gedrag van een paar jongens of meisjes
maatstaf wordt voor behandeling van een hele groep.
Voelen wij ons ook niet uiterst ongemakkelijk als journalisten of politici
beweren dat alle christenen kinderen misbruiken en vrouwen discrimineren?
Net zo voelen vele moslims in onze dagen tot in het diepst van  hun ziel
gekrenkt voelen als geroepen wordt dat het allemaal barbaren of,
erger nog, geboren terroristen zijn.
Onbetrouwbare mensen zijn het die dergelijke boodschappen uitdragen;
onbetrouwbare mensen die kiezen voor de makkelijke oplossing
zonder te vertellen wat de consequentie is van hun standpunt.
Slechte, onbetrouwbare leiders, zou je zeggen in Bijbelse termen;
onbetrouwbare herders die hun schapen misleiden
en niet naar een vruchtbare oase, maar naar dorre grond leiden.
Want zo moeten we de lezingen van vandaag maar wat beluisteren….
in onze oren heeft het immers een wat vreemde klank
als wij spreken over herders en hun schapen.
Wij voelen ons immers niet meer zo thuis bij dat beeld
Wij zijn immers mondige mensen
en willen niet domweg achter het staartje van het schaap voor ons aanlopen.
Wij zijn mondige mensen die zelf willen nadenken over de stem die ons richting geeft.
En dat is bepaald niet gemakkelijk in onze dagen.
Uit alle stemmen, alle meningen en alle adviezen die de hele dag op  ons afkomen,
proberen wij een betrouwbare stem te herkennen
die ons helpt de goede richting in te slaan.
Vaak is dat de stem van iemand die je vertrouwt,
of van iemand die ons onvoorwaardelijk liefheeft.
Dat kan een vader of een moeder zijn,
een broer of een zus, een dierbare vriend of vriendin.
Ontroerend is het om te zien wat er gebeurt als een jong mens
zich laat helpen, laat leiden door de stem van een opa of oma
die licht werpt op de weg die voor jou ligt.
Het zijn stemmen die de binnenkant van ons bestaan raken.
Stemmen die ons iets vertellen over onze levensroeping.
In ieder van ons immers liggen talenten verscholen,
in ieder van ons spreekt ook de stem van ons geweten
die ons vertelt over goed en kwaad.
Gisteren sprak de voormalig directeur van een groot recreatiepark in de krant,
een man die zijn leven radicaal heeft omgegooid.
Hij vertelde het verhaal van een collega, die een hoveniersbedrijf liet komen
om in zijn park  duizenden plantjes langs de paden aan te leggen.
Toen de hovenier klaar was, zei de zakenman:
“Het valt toch tegen, haal er maar weer uit…”
en dat opdat de ander de plantjes zou laten staan en een flinke korting geven.
Onbetrouwbare mensen vinden wij het die zo misleiden
net als die politici die ons misleiden met halve waarheden.

Diep in ons voelen wij dat aan, daar klinkt immers een stem
die ons vertelt wat goed en minder goed is,
die ons vertelt wat onze persoonlijke roeping is.
en welk werk je ook kiest, welke weg je ook inslaat…
Geroepen worden is geen dwang, het is een uitnodiging,
het is een vraag waarop je eigenlijk geen nee kunt zeggen,
je wilt jezelf, de ander, God niet in de steek laten.
vrijwilligerswerk is niet vrijblijvend,
Pastor zijn, werken in de kerk.. .je kunt niet zomaar stoppen en iets anders gaan doen.
Vader, moeder zijn, je probeert het te doen naar beste kunnen,
Integer leiding geven in een organisatie, een school, een ziekenhuis,
werken in de verpleging, mensen begeleiden die het psychisch moeilijk hebben.
je kunt je er niet aan onttrekken…
het is werk waarbij je je roepstem volgt: Doe ik het wel goed?
Wie valt mij op als het niet meer lukt?
Soms valt een druppel vuur in ons hart en doe je wat er gedaan moet worden,
je weet je gedragen, door God, door mensen om je heen,
door een lief gebaar, een warme groet,…
Waar halen mensen de kracht vandaan om zich maar te blijven inzetten
voor mensen om hen heen,
om te doen wat gedaan moet worden,
om mee te helpen bij de opbouw van onze parochie?
Er vallen druppels vuur in ons hart
als de roepstem die klinkt ons brengt waar wij moeten zijn….
als God zich laat kennen in mensen die ons de weg wijzen…
betrouwbare mensen die opkomen voor wat waar en mooi en goed is.
Amen.

Slotgebed:
De dichteres Henriettte Roland Holst
verwoordt dit verlangen om onze roeping te volgen hee lindringend in een gebed:
“Wanneer U mij roept om nog een werk te doen,
stort dan nog één keer door mijn bloed
een druppel van uw vuur, dat liefde heet”