Uitvaart Ben Jansen

DONDERDAG 16 NOVEMBER 2017: MARIAKERK TILBURG – NOORD 

 

WOORD VAN WELKOM

Ruim 2 maanden geleden – zondag 10 september – vierden we op deze plaats een drievoudig Norbertijns jubileum. We zongen het uit, het schalde door de kerk: ‘Wij durven het aan ‘. Groot vertrouwen in morgen werd elkaar voorgehouden. Uitgerekend op die feestelijke dag moest Ben aangeven dat zijn lichamelijke krachten dreigden op te raken. Hij kon een hele feestelijke dag niet mee volmaken. Vanaf die dag ging het bange vermoeden dat al geruime tijd in velen leefde meer en meer post vatten: Ben was ziek , ernstig ziek, maar niemand kon overigens toen al vermoeden dat we twee maanden later  bij elkaar zouden moeten komen voor zijn afscheid.

Aangedaan door zijn dood zijn we hier samen om de dienst van het afscheid te verrichten: leden van zijn Norbertijnse gemeenschap van De Schans, vertegenwoordigers van de verschillende Norbertijnen gemeenschappen, leden van zijn familie uit het hele land naar hier gekomen, parochiebestuur van deze Norbertijnenparochie, parochianen van Heikant – Quirijnstok  en van zijn oude parochie Berlicum – Middelrode, vertegenwoordigers van allerlei verbanden waar Ben contacten mee onderhield  en betrokkenheid mee deelde zoals Peerke Donders, Ronde Tafelhuis, bisdom – nadrukkelijk als vertegenwoordiger van onze bisschop Gerard de Korte – en dekenaat, oecumene  en stedelijke organen.  Kortom u allen heet ik hier welkom .

Toen ik zelf afgelopen donderdagnacht/ vrijdagmorgen onderweg was van Amerika naar  Tilburg om in het hospice aan Ben in de kring van zijn Tilburgse gemeenschap en directe naaste familie het sacrament van de zieken toe te dienen, blies Ben in alle rust op de vroege morgen van die vrijdag de 10e zijn laatste adem uit. Het zwakke  lichaam had het begeven, Ben had zich over moeten geven aan het stralend licht van zijn Goddelijke schepper.

Heel veel keren zijn we hier in deze ruimte, in allerlei verbanden samengekomen onder leiding van Ben: op vreugdevolle en droeve momenten. Nu is Ben zelf het bindmiddel dat ons hier bij elkaar heeft gebracht.  Zoals hij zo vaak deed, zo doen wij nu: elkaar begroeten met het teken van de Heer in ons midden, die wij noemen: Vader, Zoon en Heilige Geest.

Voor de laatste keer is Ben in ons midden. Bij zijn dode lichaam brandt de paaskaars: het licht van de verrijzenis. Daarin geloofde Ben nadrukkelijk , van zo’n geloof getuigde hij en zo’n toekomstgerichtheid beschouwde hij als de kern van zijn pastoraat.  De laatste  dagen van zijn leven  tekende beelden en woorden van licht. ‘Levend in Gods stralend licht ‘ is dan ook de kernboodschap geworden voor de aankondiging van zijn afscheid, hij formuleerde het zelf. Het spel van licht is ook nadrukkelijk verbeeld op de foto van zijn gedachtenisplaatje dat u straks zal worden uitgereikt:  Ben in een karakteristieke houding waar duidelijk een baan van licht zichtbaar is. Het lijkt er op dat hij dat licht in handen draagt en doorgeeft.

Zo’n gedreven zijn en worden door licht willen we hier kracht bij zetten. Allen die gevraagd zijn een teken van licht te plaatsen in de nabijheid van zijn dode lichaam nodig uit om naar voren te komen. Licht dat verwarmt en richting geeft.

VERKONDIGING

Lieve mensen rond Ben hier samengekomen. Twee series woorden hebben we zojuist gelezen: dichterlijke woorden van het lied ‘naar wat ongrijpbaar is ‘en evangeliewoorden zoals opgeschreven door Matteus : de verandering van gedaante, de stem uit de hemel. Licht in de duisternis , dromen van morgen, vage beelden om bij te vertoeven en misschien werkelijkheid te zien worden. In het evangelie wordt Jezus op de berg door God aangeraakt. De hemel en de aarde , zeg maar , raken daar elkaar. De woestijn is een plek waar men zich verlaten voelt, maar de berg is de plek waar God mensen nabij is. Maar alvorens je God op de berg kunt ontmoeten, moet je die berg echter wel  eerst durven beklimmen. Het komt er dan op aan stap voor stap te gaan en soms even stilstaan of zelfs enkele stappen terug om weer vooruit te kunnen komen. Ja we weten het allemaal , gedaanteverandering is dikwijls een lang en taai proces. Het vraagt veel om gelovige te zijn en te blijven, een voortdurend wordingsproces. Het vraagt veel om je gestelde doel te bereiken. De oproep welke in die beide lezingen vandaag heeft geklonken is een en al uitnodiging om naar onze voorganger Jezus proberen te luisteren. Luister naar hem wiens gezicht straalt als de zon. Zijn vurige wens is dat wij gelukkige mensen worden. Dat wij mensen zijn die niet afhaken wanneer we door de woestijn moeten; ook dat we de berg durven beklimmen om daar te voelen dat de hemel de aarde raakt. Bovenop de berg klinkt de stem: Dit is mijn geliefde, luister naar hem, in hem vind ik vreugde.

Het zijn deze woorden welke de afgelopen dagen voortdurend in mij opkwamen toen ik op zoek was naar woorden welke vandaag zouden moeten klinken.

Het levensverhaal van Ben , zijn voortdurend onderweg zijn ,toont ons een  confrontatie van willen en niet kunnen, van moeizame richtingen welke uiteindelijk gekozen worden, van ploeteren en vallen. Bij zijn priesterwijding op 13 december 2003 liet hij aan de toen aanwezigen een missaal zien. Hij had het in 1963 gekregen van zijn grootouders, die voorin geschreven hadden: ‘voor Ben, ter herinnering aan zijn vertrek naar het seminarie’. Die zoektocht heeft 40 jaar geduurd maar steeds gevuld met dat verlangen naar licht dat aan mensen geboden moest worden. Ben beschouwde zijn pastor-zijn – zijn roeping – als een opdracht om de durf te hebben je dienstbaar te maken aan God en mensen. Het is meer dan een studie, meer dan het kiezen van een beroep. Zijn pastor zijn in het  arbeidspastoraat direct op de werkvloer als fabrieksarbeider, heel nadrukkelijk steunend op de wezenlijke elementen van de bevrijdingstheologie; als pastoraal werker in Culemborg, als priester-pastor en als teamleider. Het betekende voor hem telkens weer lichtdrager te zijn in verbondenheid met Christus, voorganger durven zijn in de wereld van vandaag, God ter sprake brengen en het geloof met mensen delen. De bevrijdende boodschap van het evangelie verkondigen en voorgaan in de sacramenten waar Gods aanwezigheid gevierd wordt.

Toen ik na de abtskeuze Tilburg moest verruilen voor Heeswijk heb ik al op de dag van mijn keuze Ben gevraagd om mijn plaats in deze heerlijke stad over te nemen. Hij heeft het gedaan: van het platteland naar de stad, van een grote Norbertijnse  gemeenschap naar een kleine, van een parochieorganisatie met veel zekerheden naar een veelkleurige multiculturele omgeving  met heel wat vragen omtrent toekomstmogelijkheden.  Het viel hem aanvankelijk niet mee. Telkenmale zei hij als hem daarom gevraagd werd  dat hij blij en gelukkig was in de kleine gemeenschap, dat hij onder de indruk was van de diakonale inslag van het pastoraat in Tilburg en dat hij zo ontzettend veel vrijwilligers tegenkwam: ‘veel lieve mensen die zijn als olie die heel het raderwerk gesmeerd laten lopen. Onmisbaar in iedere organisatie ‘.

Als prior, als pastoor en teamleider moest Ben voortdurend eindverantwoordelijkheid dragen en dat bezorgde hem menigmaal slapeloze nachten. Besluiten nemen waarvan je weet dat die altijd mensen in het hart zullen raken was zeker niet zijn favoriete invulling van die op zijn schouders liggende opdracht. Hij besefte dat het er bij hoorde en dat het noodzakelijk was, maar het was verre van het favoriete deel van zijn dagelijkse leven. Geef hem maar dat zorgende aspect: letterlijk verantwoordelijk zijn voor dagelijks brood op de plank van zijn leefgemeenschap, handen uit de mouwen steken om ongelijkheid en armoede uit te bannen.

Ben leefde wat teruggetrokken, in de sobere en eenvoudige omgeving van zijn kamer rookte hij zijn sigaretten , luisterde en keek hij naar het nieuws en liet heel veel aspecten van het wereldtoneel bij hem binnenkomen. Al  liet hij dat niet altijd blijken – en zeker niet direct – , Ben wilde optimist zijn. Weinig teksten zijn er van Ben overgebleven. Hij voelde er niet zo veel voor zijn preken te publiceren.

Ben was zoals reeds gezegd niet de man van doem en verderfenis. Hij wilde licht laten zien en daar sprak hij dan ook over: ‘Hoop verloren is al verloren, zo luidt een gezegde. Wie geen hoop heeft voor de toekomst, een betere toekomst voor iedereen, heeft nu geen leven. Alleen hoopvolle en optimistische mensen hebben toekomst, maken toekomst”.

Relatief veel te jong moest hij de strijd staken . Zijn aangetaste verkankerde lichaam was op . Hij wist en besefte  dat – en misschien wel veel langer dan we vermoedden – en wat was het bijzonder dat hij in die laatste dagen er zo voortdurend blijk van gaf ….niemand valt of hij valt in Gods handen. Hij zag als het ware het volle licht en het voelde alsof hij daarmee wilde zeggen: ‘dat is toch eigenlijk een goede plek om te zijn of om naar toe te gaan ‘.

In die laatste weken – toen het onvermijdelijke voor de deur stond – heeft Ben met intimi veel goede en mooie dingen van zijn leven terug mogen halen. En……….onderweg naar het stralend licht ….vertrouwde hij het minder goede van zijn leven aan zijn en onze God toe. Waar hij zo naar uitkeek, waar hij zo nadrukkelijk in de laatste weken van getuigden gunnen we hem nu zo van harte:  Mag Gods licht je ontvangen daar waar wij je niet kunnen vergezellen.  Amen

Abt Denis Hendrickx o.praem.

Download: PDF verkondiging van uitvaart ben jansen in Tilburg

 

Sorry, no comments or trackbacks are allowed on this post.