header image

Preek van de week

Via onderstaande links kunt u  alle preken vinden die op de site van de Norbertijnen staan

logo-schans

 

Preek van de week

Archief preek van de week

 

 

8 oktober 2017: 27e Zondag door het jaar

Jesaja 5,1-7 en Matteüs 21,33-43, A-Jaar

VERKONDIGING

Afgelopen vrijdagmorgen in alle vroegte hoorde ik op de radio de aankondiging van een programma over de zusters in Oosterhout, onze zusters!
De zusters zijn de afgelopen jaren op zoek gegaan naar mogelijkheden om de toekomst ook financieel gezond tegemoet te gaan.
Zij werkten aan een gastenverblijf, een bloemen- en moestuin en een kloosterwinkel.
Al die projecten trekken veel aandacht van de media, immers … hoe verzint een groep oudere zusters het om nieuwe projecten aan te pakken. De zusters zijn op hoge leeftijd.

Het item op de radio ging over misschien wel het meest in het oog springend project. De zusters legden, uiteraard met veel hulp, een heuse wijngaard aan. Na onderzoek bleek de grond goed, de zon precies in de juiste hoek en zo werd enkele jaren geleden de eerste wijnstok aangeplant.
Ik luisterde naar de zachte stem van zuster Mechtild en hoorde haar vertellen hoe deze oktobermaand voor het eerst de druiven zullen worden geoogst … de wijngaard draagt vrucht.

Zuster Mechtild vertelde hoe de gemeenschap van zusters van St. Catharinadal al sinds het jaar 1271 door dalen en over toppen is gegaan. Vele malen in de geschiedenis leek de gemeenschap uit te sterven, er waren nauwelijks jonge zusters meer die wilden intreden. Ook vandaag de dag lijkt dat het toekomstbeeld.
Maar, zo zegt de zuster, heel weloverwogen kozen wij voor een wijngaard. Immers, onze kerk, ons geloof, is als de wijngaard van de Heer, de aanplant zijn de inwoners van het land.
Het is dan ook niet vreemd dat op heel wat plaatsen in de Schrift, de wijngaard wordt gebruikt als beeld voor de nieuwe wereld  die God op het oog heeft.

De zusters in Oosterhout maken het waar, en zonder het te weten kozen ook zij daarmee voor het jaarthema van onze parochie. Ondanks alle schijnbare tegenwind: Wij durven het aan!
En laten we dan maar aansluiten bij dat beeld van de wijngaard die wordt aangeplant: steeds zal deze goed bewaakt, goed verzorgd moeten worden.
Want mensen, dieren en weersomstandigheden kunnen het de wijngaardenier heel moeilijk maken.

Als de wijnstokken zijn geplant, zijn de verwachtingen groot, hoeveel goede kansen en mogelijkheden er ook zijn, hoe zorgvuldig ook de druivensoort is gevonden, hoe zorgvuldig ook de bemestingen en bewatering is gekozen, de eigenaar kan diep teleurgesteld worden als hij niet iedere dag en steeds liefdevol doorgaat met het toedienen van groeistoffen en water.
Als hij niet méér doet dan planten, dan is de kans groot dat bij de oogst het onkruid hoger staat dan de wijnstokken.

Denk maar aan de lezing van Jesaja. Het lijkt als een waarschuwing deze woorden, net als die strenge woorden aan het eind van het evangelie van vandaag.
Wij mensen mogen Gods wijngaard bebouwen. Wij mogen de ranken aanleggen, de druiven kiezen, de groeistoffen toedienen.
God heeft alle mogelijkheden geschapen en in de aarde de kiem van vruchtbaarheid gelegd, de kracht van het zonlicht, het leven gevend water. Om het aan ons toe te vertrouwen, opdat wij mensen de wijngaard kunnen verzorgen en uitzien naar een rijke oogst.

Net zoals de zusters in Oosterhout, staat ook onze Norbertijnse gemeenschap in deze dagen onder druk. Als je heel oppervlakkig kijkt zie je hoe ziekte en ouderdom het lijken te winnen.
Maar daaronder groeien energiebronnen die barsten van het leven.
Onze parochie die straalt van levenslust met veel enthousiaste vrijwilligers, ons Ronde Tafelhuis, de plek bij uitstek waar wij heel dicht kunnen zijn bij de meest kwetsbare mensen in onze wijk.
Peerke Donders, plaats van verstilling en gebed …
Dat is de werkelijkheid van onze gemeenschap, met alle kracht geloven ook wij in toekomst, net zoals Jesaja dat ons zegt. Jesaja die hoopt dat wij het bijltje er niet bij neergooien, dat wij op nieuwe gedachten komen, geen afbraak, maar opbouw.

Misschien krijgen mensen die geen belangstelling meer zeggen te hebben voor kerk, geloof of parochie, er dan geloof en zin in.
Misschien krijgt iemand er dan weer zin in om wel toe te neigen naar de zorgzame en liefdevolle handen van Wijngaardenier.
Misschien wil iemand het dan toch weer proberen om de beste krachten in zichzelf naar boven te halen en te groeien en rijpen naar een mooie oogst.

Wij, Norbertijnen van de Schans, geloven, net als onze medezusters, dat wij moeten doorgaan met planten van de wijnranken en het verzorgen van de wijngaard.
Nieuwe wijnbouwers zullen zich aandienen, nieuw zaaigoed wordt ons toevertrouwd.
God zal het met ons blijven proberen, dat heeft hij toch altijd zo gedaan?
Wat een geduld! Wat een aandacht en zorg! Wat een vertrouwen en wat een liefde!

En met alle geduld, vertrouwen en liefde die in ons is, blijven wij hier dan staan en zeggen, al klinkt het voor sommigen misschien naïef.
Wij zeggen het onze medezusters na: Wij gaan verder op weg.
Wij durven het aan!

Amen.

Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen